Orthobalance

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu

Nieuws

In de media (4)

Klik op de linker afbeelding voor de link naar Fit met Voeding en op de rechter afbeelding om het volledige artikel te lezen.
Fit met Voeding Fit met voeding

Oorzaak en herstel van endorfineresistentie

In dit artikel beschrijven we een aantal aspecten van endorfine:

1. De functies van endorfine: regulatie van het beloningssysteem, stress, energie, insuline en immuniteit.
2. Endorfine-resistentie: de gevoeligheid van endorfine neemt af door overstimulatie. De voornaamste oorzaken zijn troostvoeding/junkvoeding (bv. suiker, E621 en exorfinen), stress en middelenmisbruik (bv. alcohol, drugs en stimulerende geneesmiddelen).
3. Hyper-NMDA: in de eindfase van endorfine-resistentie domineert NMDA, dit is een stofje dat het anti-belonings- en stresssysteem activeert. NMDA blokkeert de werking van dopamine en activeert tegelijk biologische stress. NMDA heeft zowel effect op het centrale zenuwstelsel (hersenen) en het perifere zenuwstelsel (buiten de hersenen).
4. Troostvoeding en exorfinen: voeding met een overstimulerend effect op de werking van endorfine.
5. Endorfine herstellende factoren: het herstellen van de endorfine gevoeligheid gaat onder meer gepaard met het mijden van troostvoeding en exorfinen.
6. Hyper-NMDA herstellende factoren: aangezien NMDA verminderen een complexe materie is, kunt u het herstel van NMDA in sommige best overlaten aan ervaren zorgverleners.

1. De functies van endorfine

Endorfine is betrokken bij meer dan honderd verschillende processen in het lichaam. We sommen hier een aantal factoren op

Beloning: endorfine activeert de werking van dopamine (motivatie, concentratie). Dit proces noemt men 'wanting'. Wanting zorgt ervoor dat we in iets geïnteresseerd zijn, bijvoorbeeld studeren, maar het kan net zo goed het verlangen zijn naar een nieuwe auto, een relatie of een handtas. Mensen met endorfine-resistentie (bv. ADD/ADHD) hebben moeite met motivatie en concentratie. Ze hebben last van uitstelgedrag dat te zien is als het 'mijden van handelingen die onvoldoende beloning opleveren'. Bij endorfine-resistentie zal iemand geneigd zijn om sterkere beloningen op te zoeken, aangezien routine en verplichte bezigheden saai zijn of snel gaan vervelen: voorbeelden zijn verslavingen en eetstoornissen. Dopamine is de introductiestof van het beloningssysteem, het zorgt ervoor dat we in actie schieten om iets te bereiken. Vandaar dat dopamine een erg korte werkingsduur heeft, want zodra we iets bereikt hebben gaat het dopaminelichtje uit. Dopamine zet ons op weg naar ons doel, maar de eigenlijke beleving zelf - wat we kunnen uitdrukken als 'geluk' of 'liking' - wordt opgewekt door endorfine. Liking is de waardering en de beleving in het nu. Wanting is het verlangen naar een toekomstig iets, het onderweg zijn, het spannende van iets te willen bereiken. Vandaar dat mensen met endorfine- resistentie heel erg ondernemend kunnen zijn, maar zelden tevreden met wat is.
Stressweerstand: endorfine is de belangrijkste regulator van het stresssysteem, ook wel de HPA-as genoemd. De eerste functie van endorfine is het filteren van zintuiglijke en psychologische stressprikkels, het zorgt ervoor dat bijvoorbeeld geluid of geuren worden gefilterd. Bij endorfine-resistentie gaat er iets mis met deze filtering, waardoor we al snel stress krijgen door bijvoorbeeld naar het nieuws te kijken of door kritiek van onze werkgever of van onze partner. De tweede functie van endorfine is het remmen van de stresshormonen (CRH, ACTH en cortisol) in de HPA-as. Bij endorfine-resistentie heeft het lichaam moeite om de stresshormonen te verminderen. Mogelijke complicaties zijn teveel cortisol (hyper-cortisol) of uitputting van cortisol (hypo-cortisol en/of cortisol-resistentie).
Energie: het gen dat de aanmaak van endorfine reguleert (POMC-gen) staat ook in voor de aanmaak van ATP (cellulaire energie) in de hersenen. Bij endorfine-resistentie hebben de hersenen te weinig energie, wat zich onder meer uit in mentale vermoeidheid en moeite met concentratie.
Insuline: het gen dat de aanmaak van endorfine reguleert (POMC-gen) reguleert tevens de afgifte en de gevoeligheid van insuline. Bij endorfine-resistentie ontstaan snelle schommelingen in de insuline- en glucosehuishouding. Voorbeelden zijn reactieve hypoglycemie (snel moe zijn na het eten van bijvoorbeeld suiker, aardappelen, brood, en pasta's), insuline-resistentie en diabetes type 2. In een vergevorderd stadium van insuline-resistentie kunnen er zich bèta-amyloïde plaques (schadelijke eiwitten) opslaan in de hersenen, de complicaties zijn Alzheimer en insuline-afhankelijke-diabetes.
Immuniteit: Het evenwicht in het immuunsysteem wordt gereguleerd door de verhouding (ratio) tussen Th1- en Th2-cytokines. Bij Th1-dominantie ontstaan auto-immuunaandoeningen en bij Th2-dominantie ontstaan allergieën en allergische aandoeningen. In de prenatale fase onderdrukt het lichaam van de moeder de Th1-cytokines om te voorkomen dat het embryo wordt afgestoten. Om deze reden worden baby's geboren met een Th2-dominantie, waardoor baby's erg gevoelig zijn voor het ontwikkelen van voedingsallergieën (bv. koemelk). Na het eerste levensjaar wordt het evenwicht tussen Th1 en Th2 hersteld door endorfine. Baby's met endorfine-resistentie blijven echter 'hangen' in het Th2-profiel waardoor ze een (vaak levenslange) allergische aanleg ontwikkelen, zoals astma, hooikoorts/pollenallergie, luchtweginfecties en voedingsallergieën. Bij baby's wordt endorfine-resistentie onder meer veroorzaakt door epigenetische erfelijkheid, voeding met koemelk/sojamelk en vaccins met thimerosal (kwik).

2. Endorfine-resistentie

Alle factoren die leiden tot een overstimulatie van endorfine, kunnen de gevoeligheid van endorfine verminderen. Deze verminderde gevoeligheid noemt men endorfine-resistentie. Hierdoor moet het lichaam meer endorfine activeren om tot hetzelfde resultaat te komen.

De belangrijkste oorzaken van endorfine-resistentie:

Teveel troostvoeding: troostvoeding zijn voedingsmiddelen die een overstimulatie van endorfine veroorzaken. Voorbeelden zijn suiker, exorfinen, E621 (smaakversterker) en de combinatie van koolhydraten en vetten (bv. chips, frieten, hamburgers, kroket uit de muur, chocolade en koekjes). Exorfinen zijn vooral een probleem bij mensen die deze voedingsopiaten moeilijk kunnen afbreken d.m.v. het DPP-IV enzym. Dit wordt ook wel exorfinen-intolerantie genoemd, waarbij exorfinen zich gaan opstapelen door een DPP-IV enzym deficiëntie. Een exorfinen-intolerantie is te meten via een exorfinen-analyse. Hierbij worden zowel de exorfinen uit voeding en bacteriële oorsprong geanalyseerd.
Stress vormt een belangrijke oorzaak van endorfine-resistentie. De stress kan een biologische oorzaak hebben (bv. de ziekte van Lyme, pijn, immunologische stress, inspanningsstress, tekort aan slaap en verzuring). De stress kan tevens een psychologische oorzaak hebben, ofwel acuut (bv. misbruik, trauma) ofwel chronisch (bv. werkdruk, relationele stress, financiële stress).
Geneesmiddelen en drugs kunnen al snel leiden tot endorfine-resistentie. Voorbeelden van geneesmiddelen zijn paracetamol, oxytocine (weeën-versnellers), medicinale dopamine-agonisten (medicatie met een dopamine stimulerend effect zoals ADHD medicatie), opiaat-pijnstillers (bv. morfine, codeïne, tramadol) en geneesmiddelen met een verzurend effect (antipsychotica, aspirine). Tot de niet-legale middelen behoren de recreatieve drugs dopamine-agonisten (cocaïne, speed), de oxytocine-agonisten (XTC) en cannabis (THC).
Lactaat-acidose doet zich bij te weinig drinken van water, teveel koffie, roken, na langdurige inspanning (bv. duursporten) en bij insuline-resistentie. Mensen met endorfine-resistentie en vooral bij hyper-NMDA zijn sneller verzuurd. Een voorbeeld van lactaat-acidose is CVS, waarbij men na een fysieke inspanning 20 keer meer lactaat aanmaakt dan normaal.

De belangrijke kenmerken van endorfine-resistentie:

Verzwakt beloningssysteem: mentale vermoeidheid en malaise, moeite met motivatie, concentratie en het ervaren van normale geluksbeleving, uitstelgedrag (mijden van handelingen die onvoldoende beloning opleveren) en opzoeken van sterkere beloningsprikkels (bv. verslavingen, eetstoornissen, computerspelletjes).
Verzwakte stressweerstand: moeite met het verwerken van prikkels (bv. geluid, opmerkingen) en stress. Snel geïrriteerd zijn (kort lontje), reactief gedrag en ontladen van niet-verwerkte stressprikkels (boosheid, agressie, ongepast gedrag).

3. Hyper-NMDA

Mensen met hyper-NMDA voelen zich vaak moe, deze fase komt voor bij vergevorderde endorfine-resistentie, burn-out, CVS, fibromyalgie, anhedonie, major depressie, ziekte van Lyme, gewenning aan (medicinale/niet-legale) opiaten, langdurig gebruik van dopamine-stimulantia (bv. dextro-amfetamine) en extreme sportverslaving.

Er zijn drie fases te onderscheiden bij hyper-NMDA

De cerebrale fase: de hyper-NMDA speelt zich voornamelijk af in de hersenen, kenmerken zijn mentale malaise, onrust, agitatie, malende gedachten (piekeren) en snel geïrriteerd zijn. Aangezien NMDA het antibeloningssysteem activeert kunnen zich de volgende symptomen voordoen, afhankelijk van de ernst van de hyper-NMDA: moeite met plezierbeleving (vergevorderd: anhedonie, aversief en/of reactief gedrag, in bijna niets meer geïnteresseerd zijn), problemen met motivatie en concentratie, verslavingen (die nog weinig plezier opleveren), ernstige mentale vermoeidheid en zwart/wit denken. NMDA activeert het stresssysteem, zonder dat er zich psychologische stress hoeft voor te doen, dit noemt men biologische stress. Men voelt zich als het ware opgejaagd, ook als daar geen reden voor is. In een vergevorderd stadium ontstaat NMDA-resistentie, dit doet zich voor bij de ziekte van Alzheimer, die ziekte van Parkinson en diabetes type 3 (hersen-diabetes).
De perifere fase (buiten de hersenen): NMDA activeert histamine, zonder dat er sprake moet zijn van een allergie. Om het nog meer verwarrend te maken heeft NMDA een aantal eigenschappen gemeen met histamine zoals het vernauwen van de bronchiën. De kenmerken van een perifere hyper-NMDA zijn verschillende volgens de ernst, deze kunnen zijn: reactieve hypotensie (lage bloeddruk bij opstaan, duizeligheid), gespannen spieren en gewrichten, verzuring, drukkend gevoel op de luchtwegen (door het vernauwen van de bronchiën) en pijn in de borststreek (door vernauwen van de bloedvaten in het hart). In een vergevorderd stadium
De gecombineerde fase: in de meeste gevallen doet hyper-NMDA zich zowel voor in de hersenen als in het perifere systeem.

4. Troostvoeding en exorfinen

Troostvoeding en exorfinen hebben de eigenschap om endorfine en dopamine maximaal te stimuleren, daarom zijn we er ook zo verslaafd aan. Om diezelfde reden zal je zelden iemand ontmoeten met een verslaving aan komkommers of paprika's.

Troostvoeding zijn voedingsmiddelen met een maximaal effect in het stimuleren van endorfine en dopamine. Tot deze categorie behoren suiker (ook namaaksuikers), voeding met een hoge glycemische index (bv. aardappelen en zetmeel van mais), ongebonden glutamaat (E621, gistextract, gefermenteerde sojaproducten en oude kazen zoals Parmezaanse kaas), de combinatie van vet en koolhydraten (bv. chips), fosforzuur (smaakversterker in frisdranken) en transvetten. Dranken met een gelijkaardig effect zijn alcohol, commerciële vruchtensappen en frisdranken.

Exorfinen zijn opiaten uit gluten (tarwe, spelt, kamut, gerst en rogge), caseïne (zuivelproducten), soja, spinazie (zwakke exorfine) en lichaamseigen bacteriën. Exorfinen activeren dezelfde receptoren als endorfine, waardoor ze al snel leiden tot endorfine-resistentie. Dit doet zich vooral voor bij mensen met een DPP-IV enzym-deficiëntie, aangezien DPP-IV het enzym is dat exorfinen afbreekt. Een verminderde afbraak van exorfinen noemt men exorfinen-intolerantie, dit is te meten via een exorfinen-analyse. Hierbij worden zowel de exorfinen uit voeding en bacteriële oorsprong geanalyseerd.

5. Endorfine herstellende factoren

Verminderen tot elimineren van troostvoeding en exorfinen
Voldoende water drinken (1 liter voor kinderen en 1,5 liter voor volwassenen)
Voldoende bewegen zonder uit te putten (om op deze manier lactaat-acidose te beperken)
Vermijden van overbodige stress (bv. parasitaire vriendschappen of relaties) en voldoende rustpunten inbouwen. Zorg goed voor je slaap. Zoek de natuur op, daar komen we namelijk vandaan.
Bepaal je grenzen en doe aan gezonde dienstverlening (mijden van het helperssyndroom, ophouden steeds voor anderen klaar te staan en daarbij de eigen grenzen overschrijden). Liefde scoren door bevestiging te zoeken is zelden bevredigend.
Vermijd excessen zoals drugs, overmatig of chronisch alcoholgebruik. Let op met medicatie dat de energie verhoogt, meestal zijn dit middelen die op termijn een grotere uitputting tot gevolg hebben.
Acceptatie, als je iets niet kan veranderen zal piekeren geen oplossing bieden. Accepteer wat is en ga verder met je leven.
Investeer in kwalitatieve vriendschappen en relaties. Waarom zou je als je moe bent, mensen opzoeken die je nog moeër maken?
Zoek geen onnodige spanning op. Bouw een nieuwsstop in door een tijd de media te mijden. Wat heb je aan nieuws dat in hoofdzaak bestaat uit ellende, ongevallen, moorden, oorlogen en corruptie? Mijd films die spanning veroorzaken, een kwartiertje naar een gewelddadige film kijken komt overeen met het equivalent van 8 mg morfine.

Bron: oorzaken-en-herstel-van-endorfine-resistentie. Overgenomen met toestemming van Lucas Flamend.

Het beoefenen van zelfliefde

In mijn praktijk Orthobalance wordt niet alleen naar klachten en symptomen gekeken maar wordt ook samen met de cliënt naar de oorzaak van de klachten gezocht vanuit een holistisch mensbeeld. De mens wordt gezien als een eenheid waarin alle aspecten met elkaar verbonden zijn. De mens als geheel wordt hierbij betrokken, zowel op mentaal, lichamelijk, emotioneel, energetisch als spiritueel vlak. Met onze leefwijze, voeding, beweging, gedrag, emoties, gedachten en overtuigingen kunnen wijzélf invloed uitoefenen op onze gezondheid. Voeding, beweging, leefomgeving en tijdsbesteding van de cliënt maken dan ook een belangrijk onderdeel uit van de behandeling.

Een gebrek aan zelfliefde is binnen de praktijk een veelvoorkomend thema en een belangrijke factor in het ontstaan van klachten. Mensen voelen zich vaak ongemakkelijk als hen de vraag gesteld wordt of ze van zichzelf houden. De ervaring leert dat het voor veel mensen nog onbekend is hoe zelfliefde toegepast kan worden. Het toepassen van zelfliefde blijkt van cruciale invloed te zijn op het zelfherstellend vermogen en het welzijn van de mens als geheel.

Een veelgehoorde vraag van cliënten is dan ook: Wat kan ik doen om meer van mezelf te houden? Kan ik dat wel zomaar doen? Is het niet egoïstisch om van jezelf te houden en voor jezelf te kiezen?

Wat doet een persoon die liefde voor zichzelf heeft?

Zelfliefde toepassen betekent zonder oordeel en met mildheid een gesprek voeren met jezelf. Er is geen goed of fout. Door mild voor jezelf te zijn verbetert zowel je lichamelijke als emotionele welzijn.

Wees lief voor jezelf. Maak jezelf tot je allerbeste vriend.

Uit onderzoek blijkt dat het toepassen van zelfliefde een veelheid aan positieve gezondheidseffecten oplevert waardoor je gezondheid een enorme boost krijgt. Zo kan liefde voor jezelf je veerkracht en emotionele weerbaarheid verhogen en je sociale verbondenheid met anderen verbeteren.

Het uiting geven aan je innerlijke gevoelens leidt tot meer liefde en begrip voor jezelf en voor anderen. Je ervaart hierdoor een diepere verbondenheid in het contact met anderen.

Waar je voorheen een kritische blik naar jezelf had en als een perfectionist was, zul je jezelf met meer aandacht, respect en vriendelijkheid behandelen.

Als je er een gewoonte van maakt jezelf liefdevol toe te spreken, schep je als het ware in je hoofd een vriend voor het leven, die altijd aanwezig is. Een vriend die je door dik en dun steunt bij tegenslag of die je aanmoedigt bij het aangaan van een nieuwe uitdaging waarvoor je liever wegloopt.

Zelfliefde biedt ondersteuning aan mensen die zichzelf en hun lichaam afkeuren om minder kritisch over zichzelf te denken en hun lichaam als meer positief te ervaren.

Iets wat je dagelijks toepast daar word je vanzelf goed in. Je wordt een expert in het maken van keuzes die liefdevol voor jezelf zijn. In je onderbewuste worden allerlei schakelingetjes in gang gezet die je dichter bij je levensdoel doen brengen en die jouw levensgeluk (inclusief je gezondheid) tot prioriteit doen maken.

Beperkende gedachten als "het kan niet" en "het mag niet van mezelf", die energie aan je onttrekken, maken plaats voor mogelijkheden waar je energie van krijgt: meer aandacht, tijd en ruimte voor jezelf.

Het plannen van rustgevende activiteiten die je fijn vindt om te doen, het beter bewaken van je eigen grenzen, voor jezelf opkomen. Het maken van liefdevolle keuzes zoals het lezen van een interessant boek of tijdschrift, kiezen voor gezonde voeding, doen aan ontspannende vormen van beweging; meditatie, mindfulness, yoga of tijd doorbrengen met je geliefden.

Zelfliefde maakt je een gelukkiger mens. Je ervaart meer blijdschap. Met al deze positieve effecten bij elkaar die het gevolg zijn van het toelaten van meer liefde voor jezelf, kun je zélf je gezondheid een enorme boost geven.

Interview met asyratherapeut Ans Lomans

Klik op de afbeelding om het artikel te lezen. Het is geplaatst in Spiegelbeeld, mei 2016.
artikel

In de media (3)

Klik op de afbeelding om het artikel over Praktijk Orthobalance te lezen.
Het is geplaatst in THUIS in ... Meppel e.o. - Jaargang 4, nummer 3 van 2014.
artikel

In de media (2)

Klik op de afbeelding om het artikel over Praktijk Orthobalance te lezen.
Het is geplaatst in THUIS in ... Meppel e.o. - Jaargang 4, nummer 2 van 2014.
artikel

Herstel van disbalans

Klik op de afbeelding om het artikel "Herstel van disbalans" te lezen.
Het is geplaatst in THUIS in ... Meppel e.o. - Jaargang 4, nummer 1 van 2014.
artikel

Disbalans in energie

Hier een krantenartikel van Sandra van Maanen over Disbalans in energie. Het artikel heeft op 4 februari 2014 gestaan in de Gelderlander, de Stentor etc.
(Bronvermelding: De Persdienst, de landelijke redactie van regionale dagbladen van Wegener, journaliste Sandra van Maanen en illustrator Jos Diender. Artikel geplaatst met toestemming van Sandra van Maanen en Jos Diender)

In de media (1)

Klik op de afbeelding om het artikel over Praktijk Orthobalance te lezen.
krantenartikel

Neurotransmitters

Neurotransmitters, de boodschapperstofjes die in onze darmen en hersenen worden aangemaakt, bepalen in belangrijke mate onze stemming. Belangrijke hersenstofjes zijn serotonine, GABA en dopamine. Om je goed te voelen en optimaal te kunnen functioneren moeten deze stofjes in balans zijn.

Serotonine zorgt ervoor dat we ons emotioneel stabiel voelen en kunnen genieten. Serotonine wordt ’s avonds omgezet in melatonine, dat ervoor zorgt dat we goed kunnen slapen. Dopamine zorgt voor meer zelfvertrouwen. GABA is een natuurlijke rustgever. Door langdurige stress kan ons zenuwstelsel ontregeld raken en worden deze stofjes niet meer voldoende aangemaakt.

Door minder serotonineaanmaak krijgen we meer trek in zoet en snelle koolhydraten. Overmatige stress en snelle koolhydraten werken ontregelend op de hormonen cortisol en insuline. Als gevolg hiervan kunnen andere hormonen in ons lichaam uit balans raken en is de kans op overgewicht groter. fruit

Het beheersen/verminderen van stress, een optimale spijsvertering, je voeden met de juiste voeding en de juiste beweging is de sleutel tot het behoud van zowel een optimale hormoonbalans als voor een optimale balans in ons brein.


 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu